Berghond van de Maremmen


Rasvereniging: 
 Herders- en Berghonden van Zuid- en Oost-Europa en Azië, Vereniging

 

 
 
Herkomst

 

 Zo'n 2.000 jaar geleden werden de voorouders van deze honden al beschreven door de Spanjaard Columelia in 'de Re Rustica', een twaalfdelig werk over het boerenbedrijf. De auteur merkte daarbij op dat deze Italiaanse herdershonden wit moesten zijn om ze 's nachts van de wolven te kunnen onderscheiden.
Dit oude hondenras, dat de kuddes bewaakt, is afkomstig van berghonden, die nog steeds in de Abruzzen gebruikt worden, alwaar het houden van schapen ook nu nog floreert, en van herdershonden, die tot voor kort nog voorkwamen in de regio van de Toscaanse Maremmen en in Latium. Vooral sinds 1860 heeft de seizoensgebonden trek van de veestapel van de ene regio naar de andere voor een natuurlijke vermenging gezorgd.

 
Algemeen voorkomen

 

 Een stevige hond met een goed ontwikkeld spierstelsel en een waardige, haast majestueuze uitstraling.
Schofthoogte

 

 reuen 65 - 73 cm; teven 60 - 68 cm
Gewicht

 

 reuen 35 - 45 kg; teven 30 - 40 kg
Vacht

 

 Overvloedige beharing, lang, tamelijk stug aanvoelend, vlak tegen het lichaam aan liggend, licht golvend is toegestaan. In de winter heeft de Maremma een dikke ondervacht. De kleur moet wit zijn; ivoorkleurige, bleke oranje of citroen tinten zijn toegestaan mits niet overheersend.
Gebruik

 

 Bewaker van schaapskuddes, tegenwoordig ook gezinshond.
Gezondheid

 

 Soms komt heupdysplasie voor.
Aard

 

 Alert, waaks, intelligent, aanhankelijk voor de baas maar niet afhankelijk, eigenzinnig, vriendelijk, trouw, sober en hard voor zichzelf. Gereserveerd naar vreemden, geduldig met kinderen. Hij luistert alleen als hij er zelf het nut van inziet en moet op basis van wederzijds respect met zachte hand opgevoed worden.
Bijzonderheden Af en toe kammen of borstelen, vooral in de ruiperiode.
Bron: Raad van Beheer:www.kennelclub.nl